Jump to content


Photo

Albert, Philippe (1992-1994)

Prince Albert

  • Please log in to reply
2 replies to this topic

#1 Gascar

Gascar
  • Administrators
  • 5,430 posts
  • My team:RSCA
  • Favorite Team:
    Juventus

Posted 22 April 2013 - 17:38

ook-philippe-albert.jpg

 

 

Date of birth: 10.08.1967 in Bouillon
Nationality:  Belgium
Position: Centre back
Height / Weight: 193 cm / 89 kg
International: 41 caps, 5 goals (1987-1997) [WC'90,WC'94)
Youth clubs: FC Bouillon (76-85)
Nickname: "Prince Albert"
First appearance: 15.08.1992 : Anderlecht v RWDM
Last appearance: 22.05.1994 : Anderlecht v Club Brugge
Individual awards: Belgium: Golden shoe 1992 & Player of the year 1991-92
 

1992-1993: 25 Championship's games (5 goals) - 5 Belgium's cup games (2 goals) - 5 European's cup games (0 goal)

1993-1994: 25 Championship's games (4 goals) - 2 Belgium's cup games (0 goal) - 5 European's cup games (1 goal)

TOTAL: 67 games (12 goals)

 

 

FR: 

Philippe Albert

 

Philippe Albert (10 août 1967) a gagné le Soulier d'Or lors d'une saison où il avait porté le maillot de deux clubs différents. En 1992, l'Ardennois était élu meilleur joueur du pays, après avoir passé les 6 premiers mois au FC Malines avant de rejoindre Anderlecht.

Albert avait 25 ans quand il remporta ce trophée. Il fit surtout forte impression lors de la 1re moitié de saison, quand il jouait toujours a 'Achter de Kazerne' (le stade de Malines). Il disputa notamment une rencontre mondiale contre Anderlecht, alors qu'il savait déjà qu'il déposerait ses valises au Parc Astrid dès l'été suivant. Malines remporta ce match 3-0. Pour ces 6 premiers mois, Albert récolta pas moins de 267 points. C'était 153 points de plus que Daniel Amokachi (FC Bruges). En guise de comparaison, Marc Degryse avait remporté le Soulier d'Or avec un total de 217 points sur l'ensemble de la saison! Albert remporta le titre avec 358 points, soit 206 de plus que le deuxième, Dany Verlinden.

 

En 1992, Albert se montrait aussi très important pour l'équipe nationale. En tant que solide défenseur, mais aussi en tant qu'atout offensif. Ainsi, c'est lui marqua le but d'ouverture d'un match à Paris qui s'est soldé par un 3-3.

 

L'entraîneur à l'époque, Paul Van Himst, ne cessait de souligner les qualités d'Albert: "C'est un exemple pour beaucoup de joueurs. Lors de nos récents matchs de qualification pour la Coupe du Monde face à la Tchécoslovaquie, la Roumanie et le Pays de Galles, il allait toujours au combat. Albert est un type qui ne baisse jamais les bras. Un gars qui donne le meilleur de lui-même dans toutes les conditions. Un footballeur généreux". Michel D'Hooghe aussi exprimait sa satisfaction concernant Albert: "Ces derniers mois, Albert est devenu un élément indispensable dans l'équipe nationale. Ce Soulier d'Or n'est qu'une première récompense pour lui".

 

"C'est le plus grand moment de ma carrière", explique Albert. En effet, le chemin parcouru par cet homme est énorme. Sept saisons auparavant, il évoluait encore en provinciales, à Bouillon. Il y fut remarqué par Charleroi, mais ne fit au Mambour qu'une impression discrète.

 

Il hérita ensuite rapidement du surnom 'Le bucheron de Bouillon', signifiant quelqu'un incapable de faire une passe à dix mètres et pour qui terminer un match sans prendre de carte relevait d'un exploit. Mais: ses adversaires ne prenaient aucun ballon. Ceux qui allaient au duel avec Albert, en ressortaient rarement victorieux. C'est Guy Thijs qui allait reprendre pour la première ce bloc de granite en équipe nationale. Le FC Malines en profita pour transférer Albert. Derrière les Casernes, le vétéran Lei Clijsters s'occupa de polir ce diamant brut pour en faire le défenseur complet que l'on a connu par la suite.

 

Albert travailla longtemps sa technique pour devenir un défenseur de classe mondiale. Il devint un footballeur complet: il était dur dans les duels, il était un défenseur fiable, il était fort dans les airs, il se servait de sa vitesse en zone offensive et prenait de plus en plus confiance balle au pied. Les rushes offensifs à Malines devinrent la marque de fabrique d'Albert, qui grâce à une frappe lourde trouvait régulièrement le chemin des filets.

 

Philippe Albert, c'était aussi une énorme présence sur le terrain. Il se moquait de savoir que ses adversaires s'appelaient Papin, Kostadinov, Massaro ou encore Van Basten. Bien au contraire: plus l'adversaire était réputé, plus Albert s'en sortait avec brio.

La Juventus et Tottenham manifestèrent leur intérêt, mais Albert décida finalement de rejoindre Anderlecht. Il offrit ainsi à la défense anderlechtoise cette virilité qui lui avait si souvent fait défaut. Avec sa mentalité de vainqueur, Albert devint rapidement une valeur sure au niveau européen. Il remporta le titre avec Anderlecht en 93, 94 et 95. Il gagna aussi la Coupe de Belgique en 94 (2-0 contre le FC Bruges).

 

Finalement, Albert ne résista pas aux sirènes des clubs étrangers. Kevin Keegan voyait en lui un des meilleurs défenseurs au monde et l'attira à Newcastle United. Au Nord de l'Angleterre, à River Tyne, Albert se sentait à la maison. La Premier League était vraiment le paradis pour lui.


Avec son imposant 1m93, Albert se fit surnommer 'The Prince'. En 1997, il fut vice-champion avec les Magpies, derrière Manchester United. Albert joua encore pour Fulham et revint finalement à Charleroi, avant de mettre un terme à sa carrière suite à de nombreuses blessures.

 

Phillipe Albert a disputé entre 1987 et 1997 un total de 41 matchs pour l'équipe nationale et marqua 5 buts. Un but tous les 8 matchs, pas si mal pour un défenseur. Albert était déjà là à la Coupe du Monde en 1990, mais il allait vivre ses moments de gloire en 1994 lors du mondial américain. Les Diables doivent encore leur qualification à la carte rouge glanée par Albert, auteur d'une 'faute nécessaire' afin de préserver le match nul synonyme de qualification lors du dernier match qualificatif. Il manqua ainsi le match d'ouverture contre le Maroc, mais connu ensuite son heure de gloire en inscrivant à Orlando le seul but d'une rencontre face aux vieux rivaux néerlandais. Comme l'Allemagne en 1/8es de finale, Albert allait encore marquer.

 

Albert prit alors sa retraite internationale. Waseige tenta de le convaincre une dernière fois, mais Philippe Albert fait partie de cette génération qui ne revient jamais sur les décisions passées.

 

 

 

NL:

Philippe Albert

 

Philippe Albert (10 augustus 1967) veroverde de Gouden Schoen in een jaar waarin hij voor twee verschillende clubs uitkwam. De Ardennees werd in 1992 gelauwerd tot beste voetballer van het land, nadat hij de eerste zes maanden voor KV Mechelen en de laatste zes voor Anderlecht had gespeeld.

 

Albert was 25 jaar toen hij de Gouden Schoen won. Hij maakte vooral indruk in de eerste helft van het jaar, toen hij nog 'Achter de Kazerne' voetbalde. Hij speelde onder meer een wereldpartij tegen Anderlecht, op een moment dat al bekend was dat hij tijdens de zomer naar het Astridpark zou getransfereerd worden. Mechelen won die partij met 3-0. Voor die eerste zes maanden van het jaar werd Albert gehonoreerd met maar liefst 267 punten. Dat waren er 153 meer dan Daniël Amokachi van Club Brugge die in die eerste stemronde tweede finishte. Ter vergelijking ook: Marc Degryse won de Gouden Schoen een jaar eerder met een totaal van 217 punten over de twee stemrondes. Ondanks het feit dat hij bij Anderlecht minder in de kijker liep, veroverde Albert de Gouden Schoen uiteindelijk met 358 punten, 206 meer dan de als tweede geëindigde Dany Verlinden.

 

In 1992 werd Philippe Albert ook steeds belangrijker voor de nationale ploeg. Als verdediger, maar ook als offensieve troef. Zo scoorde hij in het voorjaar van '92 in Parijs de openingsgoal in een vriendschappelijke partij die op 3-3 eindigde.

 

Bondscoach Paul Van Himst sprak vol lof over de Gouden Schoen van '92: "Hij is voor veel spelers een voorbeeld. In onze recente WK-kwalificatiewedstrijden tegen Tsjechoslowakije, Roemenië en Wales ging hij steeds voorop in de strijd. Beter kan je Albert niet typeren: iemand die nooit de armen laat zakken. Iemand die steeds voluit gaat en in alle omstandigheden het beste van zichzelf geeft. Een genereuze voetballer." Ook bondsvoorzitter Michel D'Hooghe uitte zijn tevredenheid over de keuze voor Albert: "Albert is de voorbije maanden uitgegroeid tot een van de hoekstenen van de nationale ploeg. Deze Gouden Schoen is maar een eerste bekroning voor hem".

 

"Dit is het grootste moment uit mijn carrière," oordeelde Albert zelf. De dag na het gala van de Gouden Schoen heerste er overigens een drukte van jewelste op Anderlecht. Niet alleen omdat Albert de Gouden Schoen gewonnen had, maar ook omdat het bestuur precies die dag had uitgekozen om coach Luka Peruzovic te vervangen door Johan Boskamp.

 

Philippe Albert had een bijzonder lange weg afgelegd naar het podium van het Casino van Knokke. Zeven jaar voor hij de Gouden Schoen won, voetbalde hij nog anoniem voor Bouillon in provinciale. Daar werd hij weggehaald door Sporting Charleroi, maar op Mambour maakte hij aanvankelijk vooral een onbehouwen indruk.

 

Hij raakte bekend als 'de houthakker van Bouillon', een sloper die geen pass over tien meter kon geven, een speler voor wie elke wedstrijd waarin hij het einde haalde zonder kaartenoverlast al een succes was. Máár: zijn tegenstanders raakten geen bal. Wie met Albert in duel ging, kwam daar zelden helemaal ongeschonden uit. Guy Thys haalde het blok graniet van Charleroi tot verrassing van velen bij de nationale ploeg. KV Mechelen speelde kort op de bal en trok Albert aan. Achter de Mechelse Kazerne polijstte de oude libero Lei Clijsters de ruwe blok graniet tot een voorstopper die meer kon dan een mannetje uit de wedstrijd houden.

 

Philippe Albert schaafde zelf ook nog zwaar aan zijn techniek en groeide uit tot een verdediger met topklasse. Hij werd een complete voetballer: hij bleef hard en genadeloos in de duels, hij bleef een betrouwbare verdediger, hij bleef sterk in de lucht, maar hij leerde zijn snelheid ook offensief uitspelen en rukte steeds vaker meedogenloos op met de bal aan de voet. Die offensieve rushes werden bij KV Mechelen een handelsmerk van Albert, die dankzij een zwaar schot ook regelmatig scoorde.

 

Philippe Albert straalde ook een enorm zelfbewustzijn uit op het veld. Of zijn tegenstander nu Papin, Massaro, Kostadinov of Van Basten heette, het maakte Albert niet uit. Integendeel: hoe groter de naam van zijn tegenstander, hoe zelfbewuster hij in zijn spel werd.

Juventus en Tottenham toonden interesse, maar Albert koos voor Anderlecht. Daar mocht hij iets minder vaak oprukken, maar defensief schonk hij paarswit die brok viriliteit waar het de Brusselse club in het verleden zo vaak aan ontbroken had. Met zijn winnaarsmentaliteit groeide Philippe Albert uit tot Europese top als verdediger. Hij werd kampioen met Anderlecht in '93, '94 en '95. In '94 won hij met paarswit ook de Belgische Beker, ten koste van Club Brugge (2-0).

 

Uiteindelijk trok Philippe Albert toch naar het buitenland. Kevin Keegan zag in de Ardennees een van de beste verdedigers van de wereld en haalde hem naar Newcastle United. In het noorden van Engeland, aan de River Tyne, voelde Albert zich helemaal thuis. Voor een verdediger die niet op een druppel bloed keek als daarmee de winst verzekerd kon worden, was de Premier League het aardse paradijs.

 

Met zijn imposante 1m93 kreeg Albert in Newcastle de bijnaam 'The Prince'. In 1997 werd hij met de Magpies vice-kampioen van Engeland, achter Manchester United. Albert speelde ook nog voor Fulham en keerde uiteindelijk terug naar Charleroi, waar zijn beproefde lichaam het voor topsport begaf door een overlast van blessures.

 

Philippe Albert speelde tussen 1987 en 1997 41 wedstrijden voor de nationale ploeg en maakte daarin 5 goals. Eén doelpunt per acht matchen, beslist niet slecht voor een centrale verdediger. Albert was er ook al bij op het WK '90 in Italië, maar hij beleefde zijn hoogtepunt als international vier jaar later op het WK in de Verenigde Staten. Dat België daar geraakte, was grotendeels de verdienste van Albert, die in de beslissende match tegen de VTS bewust rood pakte om een bezoekend doelpunt te vermijden. Zelf miste hij daardoor de openingsmatch tegen Marokko, maar tegen Nederland kende hij zijn moment van glorie door in de bakoven van Orlando de enige treffer aan te tekenen. Ook tegen Duitsland scoorde Albert nog in Amerika.

 

Met het WK '98 in Frankrijk al in het verschiet zegde Albert de nationale ploeg vaarwel. Robert Waseige polste hem nog voor een terugkeer met het oog op EURO 2000, maar hij is een man uit één stuk die niet terugkomt op genomen beslissingen.

 

 

 

EN:

Philippe Julien Albert (born 10 August 1967 in Bouillon) is a former Belgian football defender. He played with R. Charleroi S.C., KV Mechelen, R.S.C. Anderlecht and Newcastle United in England. Albert made 41 appearances for the Belgium national football team, and he played in the 1994 World Cup.

 

He started his career with Charleroi before moving to Mechelen where his performances won him Belgian Golden Shoe and a move to Anderlecht. While playing at Anderlecht he won the Belgian League twice and helped his national side qualify for the World Cup.

He came to world wide attention at the 1994 World Cup, where he played in four of Belgium's matches, scoring in his first game against Netherlands and in the second round match against Germany, which Belgium lost 3–2. After his good performances he was purchased by Kevin Keegan's Newcastle United for £2.6m. He was an immediate success in the side as he helped them win their first six league games of the 1994–95 season, but he missed the later stages of the season through injury and Newcastle finished sixth – not even enough for a UEFA Cup place.

 

He was issued with the number 27 shirt with Newcastle and coincidentally, signed for the club on his 27th birthday.

 

He claims he had a chance to move to Juventus or Fiorentina the year before but turned it down because he did not like the a hot climate or having to play on Sundays. Having been a fan of Liverpool and Kevin Keegan in his youth he choose to move to an attacking Newcastle team that had achieved 3rd in the Premier League the year before.

 

He was a cult hero at Newcastle United due to his less-than-defensive tendencies in "the Entertainers" central defence, would often make runs forward and be found roaming on the edge of the box. His most famous moment arguably being when he scored an audacious chip over Peter Schmeichel in a 5–0 win over Manchester United, whose manager Alex Ferguson had been interested in signing him a year earlier.

 

Fans at Newcastle created a terrace chant for the player, singing "Phillipe,Phillipe Albert, everyone knows his name" to the words of the song used in the soundtrack to the 1970s children's TV series The Adventures of Rupert Bear.

 

Injuries towards the end of the decade limited his first team chances, and he spent 13 games on loan to Fulham (now managed by former Newcastle boss Kevin Keegan) and scored twice during the 1998–99 season, when they were promoted from Division Two as champions.

 

On leaving Newcastle in 1999, Albert returned to Belghis first club Charleroi for £600,000, spending one season before retiring from football.

 

He is now working as a pundit for Belgian TV.

Albert also runs a successful fruit and vegetable company in Belgium

 



#2 Gascar

Gascar
  • Administrators
  • 5,430 posts
  • My team:RSCA
  • Favorite Team:
    Juventus

Posted 22 April 2013 - 17:42

album_large_4019521.jpg

albert.JPG



#3 Gascar

Gascar
  • Administrators
  • 5,430 posts
  • My team:RSCA
  • Favorite Team:
    Juventus

Posted 23 April 2013 - 20:46

8662980460_7275efe4c9_z.jpg