Jump to content


Photo

De Bree, Nico (1977-1980)


  • Please log in to reply
No replies to this topic

#1 Gascar

Gascar
  • Administrators
  • 5,430 posts
  • My team:RSCA
  • Favorite Team:
    Juventus

Posted 20 April 2013 - 12:33

De%20Bree.jpg



Nicolaas "Nico" DE BREE
Date of birth: 16.09.1944 in Utrecht
Nationality: Netherlands
Position: Goalkeeper
Youth clubs: USV Elinkwijk (-1966)

First appearance: 17.08.1977 : Anderlecht v Lierse
Last appearance: 09.03.1980 : Beringen v Anderlecht

1977-1978 33 Championship's games - 4 Belgian's cup games - 9 European's Games
1978-1979 26 Championship's games - 5 Belgian's cup games - 2 European's Games
1979-1980 11 Championship's games - 1 Belgian's cup game - 2 European's Games
TOTAL: 93 games

With RSC Anderlecht:
Winner of Cup of Winners Cup: 1978

 

FR: Nico de Bree débute sa carrière auprès de l'USV Elinkwijk, un club habitué à faire l'ascenseur entre la première et la deuxième division néerlandaise. Il passe ensuite au NEC Nimègue, où il devient rapidement titulaire, permettant au club de remonter en Eredivisie, nom donné à la première division aux Pays-Bas. En 1972, il est transféré par le Racing White, un club bruxellois, qui devient l'année d'après le RWDM après une fusion avec le Daring de Molenbeek. En 1975, il remporte le titre de champion de Belgique, le premier de l'ère professionnelle (officielle) en Belgique, et le seul trophée dans l'Histoire du club.

 

Ses bonnes prestations au RWDM lui valent un transfert vers le grand club de la capitale, Anderlecht, en 1977. Nico de Bree y remplace son compatriote Jan Ruiter, parti... au RWDM. Dès sa première saison chez les mauves, il remporte la Coupe des vainqueurs de coupe. Le club finit deux fois vice-champion de Belgique en 1978 et 1979, et il est à chaque fois le gardien titulaire. Mais il doit faire face à la concurrence du jeune Jacky Munaron lors de la saison 1979-1980, durant laquelle il ne joue que 11 matches. Barré, il quitte alors le club et rejoint Winterslag, où il reste une saison avant de jouer pour le Beerschot. En 1982, il rentre aux Pays-Bas et signe au DS'79, le club de Dordrecht, où il remporte le titre en deuxième division en 1983. Le club termine dernier de l'Eredivisie en 1984, et Nico de Bree met un terme à sa carrière en fin de saison.

 

 

NL: Nico de Bree maakte in de jaren 60 bij USV Elinkwijk de overstap naar het eerste elftal. In 1965 dwong hij met Elinkwijk de promotie naar de Eredivisie af. Een seizoen later volgde een transfer naar N.E.C., waar hij al gauw eerste doelman werd. Met de club uit Nijmegen dwong hij opnieuw de promotie naar de hoogste afdeling af. De Bree was een struis gebouwde doelman die er niet voor terugdeinsde om in duel te gaan met een tegenstander. Hij straalde gezag uit en kon zijn verdediging goed organiseren. Met hem in doel groeide N.E.C. uit tot een waardige middenmoter.

In 1972 haalde Racing White hem naar Brussel. De club ging een jaar later een fusie aan met Daring Molenbeek en veranderde haar naam in RWDM. Ook na de fusie bleef de Nederlander eerste doelman. De Bree maakte bij RWDM deel uit van een sterk team dat toen beschikte over spelers als Johan Boskamp, Maurice Martens, Gerard Bergholtz, Jacques Teugels en Eddy Koens. In 1975 veroverde club voor het eerst de landstitel.

De Bree maakte in de jaren 70 een solide indruk bij RWDM. Dat leverde hem de interesse van stadsgenoot RSC Anderlecht op. Bij paars-wit kon eerste doelman Jan Ruiter op dat ogenblik niet meer rekenen op het volste vertrouwen van trainer Raymond Goethals. Daarom besloten de twee Brusselse clubs te ruilen. De Bree trok naar Anderlecht, zijn landgenoot belandde bij RWDM. Bij Anderlecht werd De Bree de nieuwe nummer 1, de jonge Jacky Munaron werd zijn doublure. In zijn eerste seizoen veroverde hij met paars-wit meteen de Europacup II. In december 1978 sleepte het team van trainer Goethals ook de Europese Supercup in de wacht. In zijn tweede seizoen kreeg De Bree er met Dirk Vekeman en Friedrich Koncilia twee concurrenten bij, maar aanvankelijk bleef de Nederlander eerste keuze. Pas in het seizoen 1979/80 moet hij zijn plaats afstaan aan Munaron.

In de zomer van 1980 hield De Bree het voor bekeken in Anderlecht. Hij verhuisde voor één seizoen naar FC Winterslag, waar hij een ploegmaat werd van onder meer Pierre Denier, Eric Vanlessen, Carlo Weis en Mathieu Billen. Met Winterslag veroverde hij dat seizoen verrassend een Europees ticket. De club mocht voor het eerst deelnemen aan de UEFA Cup.

Maar dat hield De Bree niet in Limburg. De doelman belandde in de zomer van 1981 bij tweedeklasser Beerschot VAV. De Antwerpse club incasseerde slechts 22 doelpunten in 1981/82 en sloot het seizoen af als vicekampioen. De Bree promoveerde met Beerschot en stond bij aanvang van het nieuwe seizoen in doel tijdens een vriendschappelijk duel tegen DS'79. Diezelfde Nederlandse club haalde hem in 1983 terug naar zijn vaderland. Als vervanger trok Beerschot Jan Ruiter aan. In 1984 zette De Bree een punt achter zijn spelersloopbaan.

Als keeper van RWDM baatte Nico de Bree in Kobbegem een dancing uit met de veelzeggende naam Number One. Later was hij ook de eigenaar van discotheek Palm Beach. Na een gewelddadige overval deed hij die dancing van de hand. Hij ging ook aan de slag als keeperstrainer en werkte nauw samen met gewezen ploegmaats Johan Boskamp en Arie Haan.